شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد و بررسی عیوب و ناپاکی‌ها می‌پردازد و می‌گوید که عیب و زشتی‌ها نه تنها به خارج مربوط می‌شود، بلکه ریشه در باطن انسان دارد. او اشاره می‌کند که اگر چیزی به ظاهر آلوده شده، این آلودگی از درون پاک شما نشأت گرفته است. در واقع، همه از یک ماده اولیه (خاک) ساخته شده‌ایم و به همین دلیل عیب و نقص‌ها به هم مرتبط هستند.
ای لییمان چه میگویید عیب مزبلهزانکه در اصل است خاک او همان خاک شما
هوش مصنوعی: ای لیلی، چه می‌گوید؟ عیب را به زباله نچسبانید، چرا که در اصل، خاک او همان خاک شماست.
گر ملوث گشته، لوث او نه از بطن خودستظاهرش آلوده گشت از باطن پاک شما
هوش مصنوعی: اگر کسی دچار آلودگی شده، این آلودگی ناشی از ذات خودش نیست؛ بلکه برخاسته از پاکی باطن شماست که بر او تأثیر گذاشته.