شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع می‌پردازد که انسان‌ها باید نگاهی مثبت به خود و سرنوشتشان داشته باشند. اگر فردی از نور و برکت زندگی بهره‌مند باشد، با خوشبختی و موفقیت همراه خواهد بود. اما اگر از این نور و ثروت محروم شود، زندگی او تیره و ناامیدکننده خواهد بود. شاعر توصیه می‌کند که انسان‌ها تلاش نکنند که خود را به زحمت بیندازند و باید به سرنوشت و قسمت خود راضی باشند، زیرا آنچه برایشان مقدر شده، همان خواهد بود که باید باشد.
کسی که سر بدر آرد ز روزن هستینگاه کن بدو نیکش که هر دو موجودست
هوش مصنوعی: کسی که از پنجرهی وجود به بیرون مینگرد، به او خوب نگاه کن، زیرا هم او و هم آنچه میبیند، هر دو وجود دارند.
گر آفتاب سعات برو نظر نظر داردهمیشه همدم اقبال و بخت مسعودست
هوش مصنوعی: اگر خورشید سعادت به او نگاه کند، همیشه همراه خوشبختی و بخت خوب خواهد بود.
وگر ز پرتو خورشید بخت شد محرومچو سایه تا بابد تیره روز و مردودست
هوش مصنوعی: اگر کسی از نور خورشید خوشبختی محروم باشد، مانند سایهای است که همیشه در تاریکی و ناامیدی زندگی می‌کند.
مکوش بیهده راضی بقسمت خود باشکه قسمت ازلی هر چه شد همان بودست
هوش مصنوعی: زیاد تلاش نکن تا رضایت را از سرنوشت بگیری، چرا که تقدیر از پیش تعیین شده است و هر آنچه که باید رخ دهد، همان خواهد بود.