شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم‌هایش می‌گوید و ابراز می‌کند که زمانه‌اش او را به سوزانده و چشمش به دلیل این اندوه، دیده‌ای تاریک و غمگین دارد. او اشاره می‌کند که آتش اشک و آه او می‌تواند جهانی را روشن کند، اما از آنجا که خود او در تاریکی به سر می‌برد، این روشنی فایده‌ای ندارد.
مرا زمانه بسوزد بداغ غم تا چندکه چشم روشنم از دود داغ تاریک است
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که زمانه به شدت مرا آزار میدهد و داغ غم را به جانم میزند. تا کی باید تحمل کنم در حالی که روشنایی چشمم تحت تأثیر غم و غصه، تاریک شده است؟
چراغ آه تو اهلی جهان کند روشنولی چه سود که پای چراغ تاریک است
هوش مصنوعی: آه و ناله تو می‌تواند دنیای اطراف را روشن کند، اما چه فایده‌ای دارد وقتی که سایههای غم و تاریکی همچنان وجود دارند؟