شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شاعر به ارزش‌های اخلاقی و معنوی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه سخن و دانش او گران‌بهاست، اما نمی‌خواهد مانند دیگران از مال و دارایی دیگران بهره‌برداری نادرست کند. همچنین، آنچه خدا به او داده، مانند آب حیات، باید با شایستگی استفاده شود و درخواستی از همسایه برای آب، نادرست و حرام است. در واقع، شاعر بر اهمیت خودکفایی و استفاده صحیح از منابع تأکید دارد.
گنج سخنم مایه ندزدم چو حریفاندر مال کسان میل بدین پایه حرام است
هوش مصنوعی: من گنج سخن خود را هرگز نمیدزدم، زیرا مانند دیگران که به اموال دیگران چشم دارند، این کار از نظر من بیاحترامی و نادرست است.
ما را که خدا داده بود چشمه حیواندریوزه آب از در همسایه حرام است
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که برای ما که خداوند زندگی را عطا کرده، درخواست چیزی از دیگران یا انتظاراتی از همسایهها درست نیست. به عبارتی، ما باید از منابع خود بهره ببریم و به هیچ عنوان به دنبال کسب مال یا نعمت از دیگران نباشیم.