شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مخاطب میخواهد که افکار و احساساتش را آزاد کند و از قفل غم که بر دلش سنگینی میکند، رهایی یابد. او به دنبال آرامش و گشایش در احساساتش است و از دیگران میخواهد که به او کمک کنند.
ای تنگ شکر، دهن بگفتن بگشاوانگه بگدا بگو که دامن بگشا
هوش مصنوعی: ای گل شیرین، زبانت را باز کن و بگو که چه کنم تا دامنم را بگشایی.
تا چند بود قفل غمم بر در دلاین قفل غم از در دل من بگشا
هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید به خاطر غم و اندوه خود در درونم گرفتار بمانم؟ این قفل اندوه را از دل من باز کن.