تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۱

هر چند که صیت شعرم « ظ » آفاق شنفتکس گرد غمی به مهرم از چهره نرفت
هرگز دل من ز مهر کس شاد نشدهرگز گل شادی من از کس نشکفت