تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸۱

در وادی عشق کز صفت بیرونستحال دل عاشقان چه پرسی خونست
در هر پس سنگ کشته صد کوهکن استدر هر بن خار مرده صد مجنونست