شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات می‌گوید که وجود واقعی او فراتر از ظاهرش است و به عمق معانی اشاره دارد. او خود را به یوسف گمگشته تشبیه می‌کند که در لباس پنهان است. همچنین از افرادی که سطحی‌نگر هستند انتقاد می‌کند و بیان می‌دارد که تنها کسی می‌تواند او را بشناسد که نگاهی عمیق و مشابه با خود او داشته باشد.
جان دو جهان ز شخص من در سخنستکان یوسف گمگشته درین پیرهن است
هوش مصنوعی: جان دو عالم به خاطر سخنان من ارزش پیدا کرده است، زیرا که آن یوسف گمشده در این جسم (پیرهنت) وجود دارد.
کوته نظران کجا شناسند مراچشمی که مرا شناخت هم چشم منست
هوش مصنوعی: کسانی که دید تنگ دارند، نمیتوانند مرا بشناسند. چون چشمی که من را شناخته، همان چشم من است.