شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از گنج و ارزش واقعی خود در درون صحبت می‌کند، حتی اگر ظاهرش خراب و ویران باشد. او بیان می‌کند که غم و اندوهی در او نیست و زمانه فقط به ظاهر چیزها توجه می‌کند. شاعر خود را درویش و خوشدل می‌داند و این درویشی را به عنوان هنری در خود می‌بیند، ولی در عین حال، به عیبی که در این وضعیت دارد نیز اشاره می‌کند.
من گنجم اگر خرابیم آیین استغم نیست ولی زمانه صورت بین است
هوش مصنوعی: من در عین اینکه خراب و ویران هستم، ارزشم را از دست نمیدهم. غم و اندوهی نیست، زیرا که دنیا فقط به ظواهر توجه می‌کند.
درویشم و خوشدلم بدرویشی خوداینم هنرست و عیب من هم این است
هوش مصنوعی: من انسانی زاهد و راضی به زندگی ساده هستم و حس خوبی دارم. هنر من در همین حالتی است که دارم، اما این خود یک نقص هم به حساب میآید.