شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این قطعه شعر، شاعر به درد و رنج عاشقانی اشاره می‌کند که به خاطر ظلم و بیداد کشته شده‌اند. در حالی که معشوقه به زیبایی و آزادی شبیه سرو است، شاعر از احساس سوختن خود به因 عشق سخن می‌گوید و می‌نالد که چون شمعی در آتش آهش می‌سوزد، در کنار چهره معشوق به نظر می‌رسد.
صد عاشق اگر کشته ز بیداد بودمعشوقه چو سرو از همه آزاد بود
هوش مصنوعی: اگر صد عاشق به خاطر ظلم و ستم کشته شوند، معشوقه همچنان مانند سروی ایستا و آزاد خواهد بود.
فریاد که من چون شمعی از آتش آهمیسوزم و پیش گلرخان باد بود
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که از آتش درونم می‌سوزد و در برابر زیبایی گلرخان، بیحرکت و تحت تأثیر قرار گرفتهام.