شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات ناشی از جدایی می‌پردازد و می‌گوید که مردم به خاطر فراق معشوق به سر و سامان نیامده و مانند مجنون سرگردان شده‌اند. او از معشوق می‌خواهد که بازگردد تا دل‌های نگران و پریشان، مانند خاکی که در بیابان پراکنده شده، دوباره جمع شوند و آرامش یابند.
در هجر تو خلق از سر و سامان شده اندسرگشته چو مجنون به بیابان شده اند
هوش مصنوعی: در جدایی تو، مردم بیقرار و سرگشته شده‌اند، مانند لیلی مجنون که در بیابان سرگردان است.
باز آ که به جمعیت دل باز رسندجمعی که چو خاک ره پریشان شده اند
هوش مصنوعی: برگرد و به جمعی بپیوند که دلهایشان باز و آمادهاند، افرادی که چون خاک راه، پراکنده و بینظم شده‌اند.