شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از سوز و گداز درونی خود به خاطر دوری از محبوبش سخن می‌گوید. او نشان می‌دهد که هر زمان که شمع وجودش کم‌سو می‌شود، احساس ملامت و افسوس بیشتری می‌کند. دوری محبوب برای او حسرتی ابدی است که تا پایان عمر در دلش باقی می‌ماند و همچون داغی سوزان او را می‌سوزاند.
هرگاه که شمع قامتم میسوزدهر لحظه بصد ملامتم میسوزد
هوش مصنوعی: هر بار که شمع وجودم خاموش می‌شود، در هر لحظه، به شدت مورد سرزنش و ملامت قرار میگیرم.
از دیده برفت و حسرت دیدارشداغیست که تا قیامتم میسوزد
هوش مصنوعی: او از دیدگانم دور شده و غم و حسرت دیدن او در دلم همچون آتشی است که تا پایان عمرم مرا می‌سوزاند.