شمارهٔ ۲۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و دلربایی معشوقه‌ای با نام‌های گلرخ و ماه وش اشاره دارد که دارای موهای شبیه سنبل و چشمانی شبیه نرگس است. این معشوق نه تنها دل دیگران را می‌سوزاند بلکه خود نیز در اوقاتی دچار درد و رنج می‌شود، مانند لاله‌ای که گاهی داغ می‌کشد.
آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشندبا سنبل زلف و نرگس چشم خوشند
هوش مصنوعی: آن انسان زیبا که چهرهاش مانند گل و ماه است، با موی خوشبویش و چشمان نرگسیاش بسیار دلنشین و جذاب به نظر میرسد.
پیوسته نه بر دل کسان داغ نهندخود نیز چو لاله گه گهی داغ کشند
هوش مصنوعی: افراد همیشه بر دل دیگران زخم میزنند، اما خودشان نیز مانند گل لاله گاهی داغ و دردمند میشوند.