شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این ابیات دعا و خواسته‌ای عاطفی را از خداوند بیان می‌کند. شاعر از خدا می‌خواهد که آرزوهایش را برآورده کند و او را از غم و اندوه دور کند. او خود را به مانند ذره‌ای در خاک می‌بیند و درخواست دارد که مانند سبزه‌ای از خاک برخیزد و تجدید حیات کند. در کل، شعر به تجدید زندگی و رهایی از غم اشاره دارد.
یارب تو مراد من غمناک بر آروز خاک چو ذره ام بر افلاک برآر
هوش مصنوعی: بار خدايا، تو را به خودم میسپارم؛ ای کاش آرزوی من، که غمگین است، برآورده شود و مرا از زمین، همچون ذره‌ای، به آسمانها ببر.
تخم گنهم چو دانه در خاک فکنبار دگرم چو سبزه از خاک برآر
هوش مصنوعی: اگر دانهی خود را در خاک بکارم، دوباره مانند سبزه‌ای از زمین رشد میکنم.