شمارهٔ ۴۰۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس ندامت و پشیمانی شاعر است. او به عمر تباه خود اشاره می‌کند و احساس می‌کند که شعرش نیز تنها بیانگر ناکامی‌ها و خطاهای اوست. شاعر می‌خواهد با زبان شعر از اشتباهاتش عذرخواهی کند، اما می‌داند که این عذرخواهی نیز خود نوعی گناه و ضعف دیگر است. در کل، متن حسرت و تأمل شاعر را در مورد زندگی و آثارش منعکس می‌کند.
مشنو که چو من عمر تباهیست دگروز شعر چو من نامه سیاهیست دگر
هوش مصنوعی: نشنو که عمر دیگری مانند عمر من تباه شده است و هیچ شعر دیگری به اندازهی شعر من غمگین و تاریک نیست.
خواهم بزبان شعر عذر گنهیوین عذر گناه هم گناهیست دگر
هوش مصنوعی: میخواهم با زبان شعر از خودم عذرخواهی کنم، اما این عذرخواهی خود هم نوعی گناه است.