شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: در این بیتها شاعر از دلِ اسیرِ خود میخواهد که در عید، با نوازش و محبت به آن برسد و از نعمتهایش لذت ببرد. حتی اگر پول و ثروتی در دسترس نباشد، به فقرای در حال نواختن (کمک) اشاره میکند و اهمیت محبت و احترام به دیگران را یادآور میشود.
عیدست بیا دل اسیری بنوازوز نعمت خویش گوشه گیری بنواز
هوش مصنوعی: عید است، بیا و دل آزردهام را آرام کن و از نعمتهای خود به من عطا کن.
گیرم که زکوة زر نباشد پیشتباری بزکوة سر فقیری بنواز
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است که طلا و ثروت در دستان تو نباشد، اما بیا به فقر و نیازمندی دیگران کمک کن و دل آنها را شاد کن.