شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از خداوند میخواهد که از ناپاکیهای درونش شرمنده است و به خاطر آلودگیهای خود، به آرامش و آسایش واقعی دست نمییابد. او امیدوار است خداوند با رحمتش به او کمک کند تا از آلودگیها رها شود و به بخشایش الهی دست یابد.
یارب خجلم چنان ز آلایش خویشکز خلد طمع ندارم آسایش خویش
هوش مصنوعی: بار خدا، من از آلودگیها و خطاهای خود شرمسارم بهطوری که دیگر به بهشت هم امید آرامش ندارم.
باشد که تو از کمال رحمت شوییآلایش ما ز ابر بخشایش خویش
هوش مصنوعی: امیدوارم با رحمت کاملت آلودهگیهای ما را با باران بخششت پاک کنی.