تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۴۲

گر بگسلی از لذت تن همچو ملکپرواز کند طایر روحت بفلک
از عرش فتاده یی بفرش از پی نفسزنهار که تا نیفتی آخر بدرک