شمارهٔ ۵۵۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تضاد میان بی‌نیازی و عظمت خداوند و ضعف و خاری خود سخن می‌گوید. او با اشاره به ناله‌ها و دعاهای بی‌شماری که در دل دارد، احساس می‌کند که هیچ‌یک مورد قبول خداوند قرار نمی‌گیرد. این احساس ناکامی و فاصله میان خود و خداوند، در مقابل عظمت خدا، احساس غم و افسوس را در او ایجاد کرده است.
با اینهمه بی نیازی و حشمت توافسوس ز خواری من و عزت تو
هوش مصنوعی: با وجود تمام بی نیازی و شکوه تو، افسوس میخورم بر ذلت من و بزرگی تو.
در هر نفس است صد هزار نالهیک ناله نشد قبول در حضرت تو
هوش مصنوعی: در هر لحظه، صد هزار آه و ناله وجود دارد، اما هیچکدام از آنها در پیشگاه تو پذیرفته نمیشود.