شمارهٔ ۵۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند و او را با طبیعت و زیبایی‌های آن مقایسه می‌کند. برقع او به مانند شب و زلفش به سان ماه توصیف شده است. جمال محبوب باعث می‌شود که سایر زیبایی‌ها، مانند سرو، از حسادت به زمین بیفتند و زیبایی لب او به قدری است که مانند قند در آب و عرق می‌افتد. در کل، شاعر به شدت مجذوب زیبایی و جذابیت معشوقش است.
ای برقع ماه زلف همچون شب توجان بر رخ آب خضر از غبغب تو
هوش مصنوعی: ای چهره ات که مانند شب و زلفهایت به زیبایی میدرخشد، جان من به زلال آب خضر از زیبایی تو سیراب می‌شود.
از رشک قد تو سرو و بر خاک نشستدر آب و عرق فتاد قند از لب تو
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی قامت تو، سروها احساس حقارت کرده و بر زمین نشستهاند. در آب و عرق، قند از لب تو میچکد.