شمارهٔ ۵۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به خداوند دعا می‌کند و به بندگی خود اعتراف می‌کند. او از رحمت خداوند سخن می‌گوید و از اینکه ممکن است به خاطر خطاهایش شرمنده باشد، نگران است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر خداوند او را نبخشد، هیچ کس دیگری جز خداوند قادر به بخشش نیست.
یارب تو خداوندی و ما بنده همهرحمی، که ز کرده ایم شرمنده همه
هوش مصنوعی: ای پروردگار، تو خدای مهربان هستی و ما بندگان تو هستیم. ما به خاطر اعمال ناپسند خود، از رحمت تو شرمندهایم.
ما را تو مراد اگر نبخشی که دهدبخشنده تویی و جز تو خواهند همه
هوش مصنوعی: اگر تو ما را نیازمندی نبخشی، بدان که فقط تو بخشندهای و دیگران همه خواهانند.