شمارهٔ ۵۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به راز دل و احساسات خود اشاره می‌کند و از بیگانگی خود به رغم زیبایی‌های باغ سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است معرفت و درک عمیق‌تری از زندگی را در گوش دیگران به گوشند. در نهایت، او به کنایه موازی به دنبال خارج کردن فتیله‌ای از گوش می‌پردازد که به نوعی نشان‌دهنده تلاش برای درک بهتر و رهایی از محدودیت‌ها است.
ای محرم راز دل چه بیگانه وشیتا چند برنگ و بوی این باغ خوشی
هوش مصنوعی: ای کسی که به اسرار دلم آگاهی، چقدر غریب و دور هستی! تا کی دلت را به زیباییها و خوشیهای این باغ مشغول کنی؟
در گوش تو معرفت شود ناله مرغچون خطی اگر فتیله از گوش کشی
هوش مصنوعی: اگر به گوش تو دانایی و معرفت برسد، مانند نالهای است که مرغ میخواند؛ مانند خطی که اگر فتیله را از گوش برداری، به وضوح دیده میشود.