بخش ۲۳ - آواره شدن پروانه از بزم شمع
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف بلایای ناگهانی و سختی‌ها می‌پردازد که بر برخی از افراد وارد می‌شود. او تأکید می‌کند که وقتی مشکلی پیش می‌آید، معمولاً بیشترین سرزنش به زبان‌آوران و ضعفا مربوط می‌شود. شاعر به مقایسه‌هایی پرداخته و نشان می‌دهد که اگر خشم و بلایی وجود داشته باشد، تنها بر افرادی که توانایی متحمل شدن آن را ندارند، تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، صید ضعیف، طعمه‌ای است که در مقابل صیاد بی‌رحم تنها می‌ماند. همچنین، اگر بلای سختی به کسی برسد، او همچون پروانه‌ای است که در کنار شمع، در آتش می‌سوزد و از آن جدا می‌شود. در نهایت، شاعر به هر دلیلی یادآوری می‌کند که زمانی که بلایی بر می‌خیزد، طبیعت همیشه در حال تغییر و تحول است و قربانیان این مشکلات، در حال رنج کشیدن می‌باشند.
چو جمعی را بلایی پیش آیدملامت بر زبونان بیش آید
هوش مصنوعی: وقتی که برای جمعی مشکلی پیش می‌آید، بیشتر از همه بر زبان کسانی که صحبت میکنند سرزنش و انتقاد می‌شود.
گر از برق بلا آتش فروزدبه غیر از خرمن عاشق نسوزد
هوش مصنوعی: اگر آتش ناشی از بلا و مصیبت به وجود بیاید، تنها دل سوخته عاشق است که آسیب میبیند و دیگران آسیبی نخواهند دید.
چو صیاد از پی نخجیر راندزبون‌تر صید مسکین بازماند
هوش مصنوعی: وقتی که صیاد برای شکار به دنبال طعمه میرود، شکار بینوا و درمانده باقی می‌ماند.
اگر بر رهگذر صد مور آیدبر او کافتاده باشد زور آید
هوش مصنوعی: اگر بر سر راه کسی صد مور در حال حرکت باشند، ممکن است به خاطر وجود آنها او احساس فشار و سختی کند.
اگر باد از نمکزار آورد خاکنباشد جای او جز سینه چاک
هوش مصنوعی: اگر باد از نمکزار بوزد، جایی برای او وجود ندارد جز در دل کسی که از عشقش دچار درد و زخم شده است.
اگر خود بر نمک هم کف بری پیشنسوزد غیر انکشتی که شد ریش
هوش مصنوعی: اگر خودت هم بر روی نمک برسی، نخواهی سوخت، جز کشتیای که به خاطر ناتوانی، متلاشی شده است.
به هر جا زآهن و سنگ آتش افروختدر آن پَرگاله گیرد کاتشش سوخت
هوش مصنوعی: هر جا که آتش برپا شود، زندگی و شور و نشاط به آنجا میرسد و برآیند آن، پَرگالهای خواهد بود که در نتیجهاش می‌سوزد و از بین میرود.
چو باد از شمع کوته دست گردیدز کین شمع بر پروانه پیچید
هوش مصنوعی: وقتی باد باعث شد شعله شمع خاموش شود، از روی کینه، شعله بر سر پروانه پیچید و او را سوزاند.
جدا کرد از بر شمعش به زاریبه خاک ره فکند او را به خواری
هوش مصنوعی: او با دلشکستگی شمع را از کنار خود دور کرد و به شدت ناراحت و بیاحترامی آن را به زمین انداخت.
بدان جورش که باد آواره می‌کردچو میشد باز پس نظاره میکرد
هوش مصنوعی: بدان که مثل بادی که انسان را در سفر به این سو و آن سو میبرد، او نیز وقتی به آرامش میرسد، دوباره به گذشته نگاه می‌کند.
چو کردی باد با وی تندی آهنگهمی جستی ازو فرسنگ فرسنگ
هوش مصنوعی: وقتی که با او تند و سریع رفتار کردی، ناگهان از او فاصله گرفتی و دور شدی.
دلش از جور او می‌خَست و می‌رَفتچراغ از دیده‌اش می‌جَست و می‌رَفت
هوش مصنوعی: دل او به خاطر ظلم و بیرحمی او نگران و آزرده بود و به تدریج در حال رفتن بود. اشکها از چشمانش سرازیر میشد و به آرامی ناپدید میشد.
ز جورش هر نفس دیدی بلاییچو موری در دهان اژدهایی
هوش مصنوعی: از عذاب و سختیهای او هر لحظه مانند این است که موری در دهان یک اژدها گرفتار شده باشد.
پرش نزدیک کز افتان و خیزانشود چون برگ گل از باد ریزان
هوش مصنوعی: پرش نزدیک به زمین، مثل برگ گلی است که در اثر وزش باد به آرامی پایین میافتد و بالا میرود.
طپیدی همچو مرغ نیم بسملمیان خاک و خون منزل به منزل
هوش مصنوعی: تو در حالی که همچون پرندهای نیمهجان در بین خاک و خون پرشور زندگی میکنی، از مکانی به مکان دیگر حرکت میکنی.