شمارهٔ ۲ - غالب دهلوی

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب رادانم که در میان نپسندد حجاب را

پیراهن از کتان و دمادم ز سادگینفرین کند به پرده دری ماهتاب را

تا خود شبی به همدمی ما به سر برددر چشم بخت غیر رها کرد خواب را

نارفته، دم ز وعده باز آمدن زندتا در وصال یاد دهد اضطراب را

در دل خزد لابه و از جان بدر کشددیرینه شکوه ستم بی حساب را

جرأت نگر که هرزه به پیش آمد سؤالگیرم به بوسه زان لب نازک جواب را

نازم فروغ باده ز عکس جمال دوستگویی فشرده اند به جام آفتاب را

سوزد ز گرمیش می و او همچون به لهوریزد ز آبگینه به ساغر شراب را

آبش دهم به باده و او هر دم از تمیزنوشد می و ز جام فرو ریزد آب را

آسوده باد خاطر غالب که خوی اوستآمیختن به باده صافی گلاب را