شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات درونی و جستجوی عشق و حقیقت صحبت می‌کند. او با قاصدی که پیامش را می‌برد، نگران نامی است که نگوید و در تاریکی زندگی مشغول جستجوی روشنایی و امید است. شاعر به می و مستی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در سختی‌ها نیز به خود و دلش وفادار است. او به ایمانش به غیبی اشاره می‌کند و دلش را از تمامی دردها و سختی‌ها پر می‌کند. در نهایت، شاعر به انتخاب‌های خاص و عام در زندگی و جستجوی عشق واقعی اشاره دارد و بیان می‌کند که شوق و اشتیاق واقعی زمان نمی‌شناسد.
چون به قاصد بسپرم پیغام رارشک نگذارد که گویم نام را
هوش مصنوعی: وقتی پیامم را به قاصد میسپارم، حسود نمیشود چون نمیداند نام شخص را میگویم.
گشته در تاریکی روزم پنهانکو چراغی تا بجویم شام را
هوش مصنوعی: در تاریکی روز در جستجوی نوری هستم که بتواند شب را پیدا کند.
آن میم باید که چون ریزم به جامزور می در گردش آرد جام را
هوش مصنوعی: آن میم باید به گونهای باشد که وقتی این شراب را به جام میریزم، قدرت و تأثیر شراب را در گردش و تحرک جام حس کنم.
بی گناهم پیر دیر از من مرنجمن به مستی بسته ام احرام را
هوش مصنوعی: من بیگناه هستم، ای روحانی پیر، از من آزردهخاطر مباش. من در حال مستی، خود را از همه قید و بندها آزاد کردهام.
از دل تست آنچه بر من می رودمی شناسم سختی ایام را
هوش مصنوعی: از احساس تو متوجه میشوم که چه سختیهایی را در روزهای دشوار سپری کردهای.
تا نیفتد هر که تن پرور بودخوش بود گر دانه نبود دام را
هوش مصنوعی: هر کس که ناتوان و تن پرور باشد، بهتر است که دچار مشکل نشود، حتی اگر طعمهای برای دام وجود نداشته باشد.
بس که ایمانم به غیبست استواراز دهان دوست خواهم کام را
هوش مصنوعی: به خاطر اعتقادی که به ناشناختهها دارم، میخواهم از دوست خود خواسته و آرزویم را برآورده کنم.
ما کجا، او کو، چه سودا در سرستذره های آفتاب آشام را
هوش مصنوعی: ما کجا هستیم و او کجا است؛ چه آرزو و خیالی در ذهن ماست در مورد ذرههای آفتابی که در حال نوشیدن هستند.
زحمت عامست دائم خاص راعشرتی خاص است هر دم عام را
هوش مصنوعی: زحمت و تلاش برای همه است، اما خوشی و لذت مخصوص افرادی خاص است که هر لحظه از زندگی، آن را تجربه میکنند.
دلستان در خشم و غالب بوسه جویشوق نشناسد همی هنگام را
هوش مصنوعی: دلبر در خشم است و در این حال، عشق و شوق او نمیتواند لحظهها را بشناسد.