شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دشواری‌های وجود و عشق می‌پردازد. شاعر از زحماتش و گیر افتادنش در تمنای خود سخن می‌گوید و از رنج‌هایی که به دلیل عشق متحمل می‌شود، می‌نالد. او از ظلم و ستمی که بر او می‌رود، ابراز ناراحتی می‌کند و اشاره‌ای به قساوت و فتنه‌های عشق می‌زند. همچنین اشاره دارد که وجودش همچون نغمه‌ای است که به زودی نابود می‌شود. به طور کلی، شعر ترکیبی از غم، وصال، و تردید است و به دنبال معنا و جستجوی حقیقتی عمیق‌تر در زندگی و عشق می‌باشد.
به خود رسیدنش از ناز بس که دشوارستچو ما به دام تمنای خود گرفتارست
هوش مصنوعی: رسیدن به حالت واقعی و خودآگاهیش بسیار دشوار است، چرا که ما در دام آرزوها و خواستههای خود گرفتار شدهایم.
تمام زحمتم، از هستیم چه می پرسی؟ز جسم لاغر خویشم به پیرهن خارست
هوش مصنوعی: از من در مورد زحماتم نپرس؛ زیرا که وجودم خود گویای آنهاست. بدن ضعیف من هم آن قدر رنج کشیده که مانند پیراهنی پر از خار شده است.
صلای قتل ده و جانفشانی ما بینبرای کشتن عشاق وعده بسیارست
هوش مصنوعی: ندای کشتن و فداکاری میان ما، برای نابود کردن عاشقان وعدههای زیادی وجود دارد.
ستم کش سر ناموس جوی خویشتنمکه تا ز جیب برآمد به بند دستارست
هوش مصنوعی: کسی که تحت ستم قرار گرفته و برای دفاع از ناموس خود تلاش می‌کند، بسیار مصمم است و تنها با رهایی از بند دستار (نقاب) میتواند به جدال بپردازد.
به شب حکایت قتلم ز غیر می شنودهنوز فتنه به ذوق فسانه بیدارست
هوش مصنوعی: در شب، داستان کشته شدنم همچنان از دیگران شنیده می‌شود و این ماجرا هنوز باعث تحریک هیجان و شور و شوق است.
به قامت من از آوارگی ست پیرهنیکه خار رهگذرش پود و جاده اش تارست
هوش مصنوعی: پیرهنی که به تن دارم نشانهٔ آوارگی و بیخانمانی من است، که پر از خارهای راه است و مسیرش تیره و تار است.
بیا که فصل بهارست و گل به صحن چمنگشاده روی تر از شاهدان بازارست
هوش مصنوعی: بیا که اکنون فصل بهار است و گلها در چمن به زیبایی و طراوت شکوفا شدهاند؛ زیباتر از هر زیبای دیگری در بازار.
غمم شنیدن و لختی به خود فرو رفتنخوشا فریب ترحم چه ساده پر کارست
هوش مصنوعی: غمگین شدن و مدتی به فکر فرو رفتن، خوب است که فریب ترحم را بخوریم؛ چرا که این احساس، کارهای زیادی را به همراه دارد.
فناست هستی من در تصور کمرشچو نغمه ای که هنوزش وجود در تارست
هوش مصنوعی: وجود من در خیال کمر او از بین رفته است، مانند نغمه‌ای که هنوز در تارهایش صدایی ندارد.
ز آفرینش عالم غرض جز آدم نیستبه گرد نقطه ما دور هفت پرگارست
هوش مصنوعی: تنها هدف از خلق جهان، انسان است و تمامی چیزها به دور او میگردند.
نگاه خیره شد از پرتو رخش غالبتو گویی آینه ما سراب دیدارست
هوش مصنوعی: نگاه خیره ما به زیبایی تو مانند این است که آینهای در برابر ماست که فقط تصویر وارونه و خیالی از تو را نشان میدهد، انگار که آنچه میبینیم واقعی نیست و در حقیقت، ما در حال دیدن یک سراب هستیم.