شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت زبان و لبان معشوقه است که به نمک تشبیه شده‌اند. شاعر با استفاده از تصاویری چون "لب شیرین" و "جان نمک" احساساتی از شور و شوق را بیان می‌کند. او همچنین به زخم‌ها و حسرت‌هایی که از عشق به وجود آمده اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در عین زیبایی، درد و حسرت نیز وجود دارد. در مجموع، شعر به زیبا و دلنشین بودن عشق و در عین حال تلخی‌های آن می‌پردازد.
لب شیرین تو جان نمکستوین که گفتم به زبان نمکست
هوش مصنوعی: لبهای شیرین تو، جانم را پر از خوشی می‌کند و این که من این را با کلمات بیان میکنم، فقط به خاطر تلخی‌های زندگی است.
در نهاد نمک از رشک لبتهست شوری که فغان نمکست
هوش مصنوعی: در وجود نمک، به خاطر حسادت به لبان تو، شور و طعمی وجود دارد که نشانی از آن شوریدگی است.
ای شده لطف و عتابت همه نازناز در عهد تو کان نمکست
هوش مصنوعی: عزیز من، تمام محبت و دلدردی که در رفتار تو وجود دارد، مثل ناز و ناز کردن است، چرا که در زمان تو، این چیزها حالتی خاص و ویژه دارند.
ناز سرمایه دیگر ز تو یافتنمک خوان تو خوان نمکست
هوش مصنوعی: ناز و فریب تو دیگر به من تاثیری ندارد، زیرا که سفرهی تو دیگر برای من خوشمزه نیست.
شورها صرف فغانم کردندنمک از حسرتیان نمکست
هوش مصنوعی: عشق و دلتنگیهایم در من چنان غوغا به پا کرده که درد و حسرت را مانند نمک بر زخمهای من نشاندند.
زخم ما پنبه مرهم داردزین سفیدی که نشان نمکست
هوش مصنوعی: زخمهای ما با پنبهای که به رنگ سفید است، بهبود مییابند و این سفیدی نشانهای از نمک است.
گر نمکسود کنی زخم دلمسود زخم ست و زیان نمکست
هوش مصنوعی: اگر نمک به زخم دلم بزنید، سودی در این کار نیست، بلکه فقط زخم را میسازید و زیان آور است.
گفتی الماس فشاندم، تو و حقنازش من به گمان نمکست
هوش مصنوعی: گفتی که من الماس ریختم، اما تو و حقیقت به زعم من، ناز و دلرباییات مثل نمک است.
نطق من مایه من بس غالبخود نمک گوهر کان نمکست
هوش مصنوعی: گفتار من، نشاندهندهی شخصیت من است. من با طرز بیان خود میخواهم بگویم که خودم مانند نمک، درخشش و ارزش خاصی دارم.