شمارهٔ ۹۳ - غالب دهلوی

نه هرزه همچو نی از مغزم استخوان خالی ستکه جای ناله زاری در این میان خالی ست

روم به کعبه ز کوی تو و ز حق خجلمز سجده جبهه و از پوزشم زبان خالی ست

هجوم گل به گلستان هلاک شوقم کردکه جا نمانده و جای تو همچنان خالی ست

گریستم نگرستی به خون تپم کامروزز پاره جگرم چشم خونچکان خالی ست

نه شاهدی به تماشا نه بیدلی به نواز غنچه گلبن و از بلبل آشیان خالی ست

کنم به جنبش دل شیشه از پری لبریزسرم ز باد فسونسنجی زبان خالی ست

گرش به دیدن من گریه رو نداد چه جرمنهاد آتش شوق من از دخان خالی ست

پر از سپاس ادای تو دفتری دارمکه یکسر از رقم پرسش نهان خالی ست

امام شهر به مسجد اگر رهم ندهدنه جای من به نیایشگه مغان خالی ست؟

خراب ذوق بر و دوش کیستم غالبکه چون هلال سراپایم از میان خالی ست؟