شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساساتی عمیق و پیچیده مانند عشق، درد و ناامیدی است. شاعر به بی‌صدایی و ناتوانی عشق اشاره می‌کند و از فقدان دلخوشی و وفا در زندگی می‌نالد. او اشاره دارد که کسی که با درد زندگی می‌کند، آرامش واقعی را نمی‌تواند تجربه کند و به سختی‌های حاکم بر زندگی اشاره می‌کند. همچنین به زیبایی‌های ظاهری و غفلت‌های انسانی بین عشق و جدایی پرداخته و از احساس تلخ فراق و ناتوانی در برقراری ارتباط واقعی صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که با وجود درد و رنج، همچنان در پی عشق و محبت است، از این رو بخشی از وجودش در جستجوی نغمه‌ای عاشقانه باقی مانده است.
آزادگی ست سازی اما صدا ندارداز هر چه درگذشتیم آواز پا ندارد
هوش مصنوعی: آزادی یک هنر است، اما صدایی نمیدهد. از هر چیزی که گذشتیم، نشانهای باقی نمانده است.
عشق ست و ناتوانی حسنست و سرگرانیجور و جفا نتابم مهر و وفا ندارد
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی موجب ناتوانی و سرگرم شدن میشوند و من نمیتوانم در برابر کارهای ناپسند و ظلم تحمل کنم، زیرا محبت و وفا در آن وجود ندارد.
فارغ کسی که دل را با درد واگذاردکشت جهان سراسر دارو گیا ندارد
هوش مصنوعی: هر کس که دلش را با درد و رنج رها کند، از زندگی آسوده میشود، چون این دنیا به هیچ چیز شفا بخشی شبیه گیاهان درمانکننده ندارد.
درهم فشار خود را تا دررسد دماغیدر بزم ما ز تنگی پیمانه جا ندارد
هوش مصنوعی: بشکن خود را در هم تا آنجا که نفسی در جمع ما به دلیل کوچک بودن پیمانه جا نگیرد.
ای سبزه سر ره از جور پا چه نالی؟در کیش روزگاران گل خونبها ندارد
هوش مصنوعی: ای سبزه، چرا از فشار پای دیگران شکایت میکنی؟ در دنیای پر فراز و نشیب، گل ارزشی برای خونبها ندارد.
صد ره درین کشاکش بگذشته در ضمیرشرنجور عشق گویی آه رسا ندارد
هوش مصنوعی: در این وضعیت پر درد و رنج که او درگیر آن است، به نظر میرسد که عشق در دلش ویرانی به بار آورده و او را به شدت آزار می‌دهد و در عین حال نمی‌تواند فریادی رسا از درد و عاطفهاش سر دهد.
هر مطلعی که ریزد از خامه ام فغانی ستجز نغمه محبت سازم نوا ندارد
هوش مصنوعی: هر نوشتهای که از قلمم جاری میشود، فریادی از عشق و احساس است و جز آهنگ محبت، لحن دیگری ندارد.
جان در غمت فشاندن مرگ از قفا نداردتن در بلا فگندن بیم بلا ندارد
هوش مصنوعی: زندگی کردن با غم تو به مرگ هم میارزد و اگر در سختیها گیر کنم، از خطر آن ترسی ندارم.
بر خویشتن ببخشای گفتم دگر تو دانیدارم دلی که دیگر تاب جفا ندارد
هوش مصنوعی: به خودت رحم کن؛ که گفتم دیگر خودت بهتر میدانی. دلم را دارم که دیگر تحمل سختیها را ندارد.
کشتن چنان که گویی نشناخته ست ما راهی ناتمام لطفی کز شکوه وا ندارد
هوش مصنوعی: کشتنی که انگار ما را نمیشناسد، به گونهای ناتمام است که از زیبایی و عظمت خود نمیکاهد.
مهرش ز بی دماغی ماناست با تغافلیارب ستم مبادا بر ما روا ندارد
هوش مصنوعی: عشق و محبت او ناشی از نادانی ماست، ای کاش با بی توجهی ظلمی بر ما نکند.
چشمی سیاه دارد یعنی به ما نبیندرویی چو ماه دارد اما به ما ندارد
هوش مصنوعی: چشمانش به رنگ سیاه است و به نظر میرسد که نمیخواهد ما را ببیند، در حالی که چهرهاش مانند ماه زیباست، اما این زیبایی نصیب ما نمیشود.
چون لعل تست غنچه اما سخن نداندچون چشم تست نرگس اما حیا ندارد
هوش مصنوعی: تو همچون لعل بینظیری که در غنچه بسته شدهای، ولی هنوز سخن گفتن را نمیدانی. مانند چشمی هستی که مانند نرگس زیباست، اما حیا و شرمی در تو وجود ندارد.
آبش گداز خاکی بادش تف بخاریدهلی به مرگ غالب آب و هوا ندارد
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف محیطی میپردازد که در آن آب و هوای گرم و بخار زیادی وجود دارد. در این فضا، زمین و خاک به دلیل گرما و بخار تحت تأثیر قرار میگیرند و زندگی در این شرایط بسیار سخت و طاقتفرساست. بهطور کلی، اشاره به این دارد که در چنین فضایی، هیچ چیز نمی‌تواند بر گرما و رطوبت غالب شود.