شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود درباره عشق، درد و گناه می‌پردازد. او با استفاده از استعاره‌های مختلف، به موضوعاتی چون شکایت، عتاب، و رازهای پنهان اشاره می‌کند. شاعر از حالاتی که در اثر عشق و هوس به وجود می‌آید، سخن می‌گوید و نگران عواقب ظهور حقایق پنهان است. همچنین، از مصائب و رنج‌هایی که بر دوش انسان‌ها سنگینی می‌کند، صحبت می‌کند و به ناپایداری زندگی و احتمال زوال امیدها اشاره می‌نماید. در نهایت، او حس مشترکی را که در بین انسان‌ها وجود دارد و به همه‌ی افراد مربوط می‌شود، توصیف می‌کند.
تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزدبزن آتش که شنیدن ز میان برخیزد
هوش مصنوعی: تا کی باید به شکوایهها و دردها ادامه داد؟ بیا آتش بر افروز و اجازه بده تا صدای حقیقت از دل شنیده شود.
می رمی از من و خلقی به گمانست ز توبی محابا شو و بنشین که گمان برخیزد
هوش مصنوعی: تو از من دور میشوی و مردم گمان میکنند که این دوری بیدلیل است. بیپروا به من نزدیک شو و بمان، زیرا این گمانها از بین میروند.
گر دهم شرح عتابی که به دلها داریدود از کارگه شیشه گران برخیزد
هوش مصنوعی: اگر بخواهم احساسات و خشم تو را توضیح دهم که در دلهایت وجود دارد، به قدری شدید است که دود از کارگاه شیشهگران بلند می‌شود.
با قدت سرو چو شخصی ست که ناگه یکباربیخود از جا ز هجوم خفقان برخیزد
هوش مصنوعی: با قامت تو، مانند درخت سر به فلک کشیدهای هستی که ناگهان به خاطر فشار و تنگنایی که دارد، از جا بلند می‌شود.
به چه گیرند عیار هوس و عشق دگررسم بیداد مبادا ز جهان برخیزد
هوش مصنوعی: به چه نوعی میتوان به عیار هوس و عشق پرداخت، و دیگر چه رسم بیعدالتیای باشد که نکند بر اثر آن، جهان از حرکت بایستد؟
کشته دعوی پیدایی خویشیم همهوای گر پرده ازین راز نهان برخیزد
هوش مصنوعی: ما همه درگیر جنگ بر سر خودنماییامان هستیم و افسوس که اگر پرده از این راز پنهان کنار برود، چه عواقبی خواهد داشت.
زینهار از تعب دوزخ جاوید مترسخوش بهاری ست کزو بیم خزان برخیزد
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که از عذاب همیشگی دوزخ بپرهیزی. این دنیا مثل بهار است، اما ممکن است به ناگاه فصل سرد و تلخ خزان شروع شود.
ناله برخاست دم جستن از آتش ز سپندکو شگرفی که چو ما از سر جان برخیزد
هوش مصنوعی: از دل سوزان آتش، نالهای به گوش میرسد. آیا آن سپند بزرگ، که مانند ما از جان خود برمیخیزد، نمیتواند جان بگیرد؟
جزوی از عالمم و از همه عالم بیشمهمچو مویی که بتان را ز میان برخیزد
هوش مصنوعی: من بخشی از این جهانم و در واقع از همه موجودات مهمتر هستم، مانند مویی که از میان موهای دیگر بلند شده باشد.
عمرها چرخ بگردد که جگر سوخته ایچون من از دوده آذرنفسان برخیزد
هوش مصنوعی: سالها میگذرد و زمان به دور خود میچرخد، اما کسی مانند من که دلی سوخته دارد و از آتش درد رنج میبرد، پا به میدان خواهد گذاشت.
گر دهم شرح ستمهای عزیزان غالبرسم امید همانا ز جهان برخیزد
هوش مصنوعی: اگر بخواهم درباره ظلمهایی که عزیزانم به من کردهاند صحبت کنم، به یقین امیدم از دنیا قطع خواهد شد.