شمارهٔ ۱۷۴ - غالب دهلوی

دانست کز شهادتم امید حور بودبرگشتنم ز دین دم بسمل ضرور بود

رفت آن که ما ز حسن مدارا طمع کنیمسررشته در کف «ارنی گوی » طور بود

محرم مسنج رند «انا الحق » سرای رامعشوقه خودنمای و نگهبان غیور بود

سالک نگفته ایم که منزل شناس نیستبی جاده ماند راه از آن رو که دور بود

نازم به امتیاز که بگذشتن از گناهبا دیگران ز عفو و به ما از غرور بود

ای آن که از غرور به هیچم نمی خریزان پایه بازگوی که پیش از ظهور بود

درد دلم به حشر ز شدت نهفته ماندخون باد ناله ای که هم آهنگ صور بود

دل از تو بود و تو پی الزام ما ز مابردی نخست آنچه ز جنس شعور بود

قطع پیام کردی و دانستم آشتی ستدلاله خوبروی و دلم ناصبور بود

دادی صلای جلوه و غالب کناره کردکو بخش آن گدا که ز غوغا نفور بود