شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شور و شوق نوازندگی سخن می‌گوید و از دلتنگی و عشق به خوشی‌ها و زیبایی‌ها حرف می‌زند. او از دلخوشی‌هایی مانند باده و موسیقی یاد می‌کند و به دنبال رهایی از غم و تنهایی است. در عین حال، او به وجود دوستی دانا اشاره می‌کند که در ویرانی‌ها نیز امیدبخش است. شاعر از شراب و نوشیدنی‌ها به عنوان نشانه‌هایی از زندگی و شادی یاد می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که هرازگاهی باید از غم و ناراحتی دور شد و به زیبایی‌ها و لذت‌ها توجه کرد.
ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آورغوغای شبیخونی بر بنگه هوش آور
هوش مصنوعی: ای روح شگفتانگیز، دوباره به نشاط بیا و با صدای رسا و پر شور خود، غوغایی فراهم کن که همه را به فکر وادار کند.
گر خود نجهد از سر از دیده فرو بارمدل خون کن و آن خون را در سینه به جوش آور
هوش مصنوعی: اگر خودم از درد و رنج نروم، از چشمانم اشک میریزم و آن اشک را در درون قلبم به جوش میآورم.
هان همدم فرزانه دانی ره ویرانهشمعی که نخواهد شد از باد خموش آور
هوش مصنوعی: ای دوست دانا، آیا میدانی که در این بیابان ویران، شمعی وجود دارد که هیچگاه از وزش باد خاموش نخواهد شد؟
شورابه این وادی تلخ ست اگر رادیاز شهر به سوی من سرچشمه نوش آور
هوش مصنوعی: اگر رنج و درد به این مکان تلخ رسیده، ای کاش از شهر برای من منبعی از شادی و خوشی بیاوری.
دانم که زری داری هر جا گذری داریمی گر ندهد سلطان از باده فروش آور
هوش مصنوعی: میدانم که هر جا که بروی، زری (پول) داری. اگر پادشاه از فروشنده مشروب نکند، تو هم از آن بهرهمند خواهی شد.
گر مغ به کدو ریزد بر کف نه و راهی شوور شه به سبو بخشد بردار و به دوش آور
هوش مصنوعی: اگر راهی به بهشت داشته باشی و کسی تو را به آنجا دعوت کند، لازم است که بدون معطلی مقدمات را فراهم کنی و با شوق و انگیزه به آن سمت بروی. اگر کسی از تو خواسته که به او کمک کنی، باید با تمام وجود به او یاری رسانی.
ریحان دمد از مینا رامش چکد از قلقلآن در ره چشم افگن این از پی گوش آور
هوش مصنوعی: نسیم خوش ریحان از مینا به آرامی میوزد و صدای جویبار از لابلای آن جاری است. این زیبایی‌ها توجه تو را به خود جلب می‌کند و دعوتت می‌کند تا با دقت گوش بسپاری.
گاهی به سبکدستی از باده ز خویشم برگاهی به سیه مستی از نغمه به هوش آور
هوش مصنوعی: گاهی با بیخیالی از شراب به خودم میآیم و گاهی به واسطهی آواز دلنواز، به هوش میآیم.
غالب که بقایش باد همپای تو گر نایدباری غزلی، فردی زان موینه پوش آور
هوش مصنوعی: اگر روزی غزلی از من نرسد، امیدوارم همواره به یاد من باشی و برایم دعا کنی.