شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسی عمیق درباره عشق و نیاز به گرمایش معنوی می‌پردازد. شاعر از معبودی صحبت می‌کند که قادر به تحمل ناز و نیاز انسان نیست. او به زیبایی اندیشه و عشق اشاره می‌کند و از سنگسار موعظت و آزمایش‌های زندگی سخن می‌گوید. در این شعر، رنج و شوق در کنار هم قرار دارند و شاعر با بیان احساساتی چون حسرت، غم و ناامیدی به تجلی عشق و نیاز می‌پردازد. او همچنین به سختی‌های جدایی و غریب بودن اشاره می‌کند و بر مشکلات ارتباط و ابراز احساسات تأکید می‌کند. در نهایت، این شعر مجموعه‌ای از تجربیات انسانی در پیرامون عشق و معنویت را به تصویر می‌کشد.
نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنشپیش آتش دیده ام روی نیاز آوردنش
هوش مصنوعی: پروردگار او قادر به تحمل ناز و فریبندگی نیست، من جلوهای از نیازمندی او را در برابر آتش دیدهام.
موعظت را سنگسار قلقل مینا کنداز ره گوشم به دل یک ره فراز آوردنش
هوش مصنوعی: موعظه و نصیحت برای من مثل سنگی است که در دل میافتد و باعث میشود که گوشم به آن توجه کند و آن را در دلم بهخوبی درک کنم.
تا خود از بهر نثار کیست؟ من میرم ز رشکخضر و چندین کوشش و عمر دراز آوردنش
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که من نمیدانم برای نثار چه کسی تلاش میکنم، زیرا من از حسادت به خضر (شخصیت داستانی که به جاودانگی معروف است) میمیرم و برای به دست آوردن او کلی تلاش کردهام و عمر درازم را صرف این کار کردهام.
رحمت حق باد بر همدم که داند مست مستبر سر نعشم به تقریب نماز آوردنش
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که میداند چگونه میتوان در هنگام نوشیدن، مرا به نماز نزدیک کند و مرا در حال مستی به خداوند نزدیک کند.
شوق گستاخست و من در لرزه کاخر سهل نیستصبحدم در دل به چشم نیم باز آوردنش
هوش مصنوعی: شوق و هیجان بیپرواست و من در نگرانی هستم، زیرا آسودگی و راحتی نیست که صبح زود با چشمانی نیمهباز امیدی در دل به آن دست یابم.
وای ما گر غیر اندر خاطرش جا کرده استرفتن و پیرایه و پیرایه ساز آوردنش
هوش مصنوعی: آه ما، اگر کس دیگری در دلش جایی گرفته باشد، رفتن و زینت و تزیین آوردن او دیگر چه فایدهای دارد؟
امتحان طاقت خویش ست از بیداد نیستخلق را در ناله های جانگداز آوردنش
هوش مصنوعی: آزمون سختی که بر خود میکشی، ناشی از ستم دیگران نیست، بلکه دردها و نالههای جانسوز خودت آن را به وجود آورده است.
چون نمیرد قاصد اندر ره؟ که رشکم برنتافتاز زبانت نکته های دلنواز آوردنش
هوش مصنوعی: چرا قاصد در راه نمیمیرد؟ زیرا نمیتوانم حسادت را از تو بپذیرم که از زبانت نکتههای دلنواز و شیرین میآید.
مفت یاران وطن کز سادگیهای منستدر غریبی مردن و از جور بازآوردنش
هوش مصنوعی: دوستانم در وطن از سادگیهای من خوشحالند، اما در دوری از وطن مردن و نجات یافتن از ظلم و ستم چیز دیگری است.
بی زبانیهای غالب را چه آسان دیده ایای تو ناسنجیده تاب ضبط راز آوردنش
هوش مصنوعی: به راحتی میتوانی شاهد ناتوانی در بیان و اظهار احساسات دیگران باشی، اما تو که هنوز درک کافی نداری، نمیدانی که چگونه میتوان راز این سکوت را به زبان آورد.