شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و غم‌های آن صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که دل باید در غم عشق بسوزد و جان دادن برای عشق بهتر از غم نداشتن است. همچنین تأکید می‌کند که شادی از دوست به شکل موقتی و با درد همراه است و نمی‌توان از معشوق دور شد. علاوه بر این، اشاره می‌کند که در عشق، خسارت‌ها و داغ‌ها همیشه وجود دارند و غم طاقت‌فرساست. به بیان دیگر، وفا و جفا در عشق همواره به یکدیگر جواب می‌دهند و دوستی‌ها می‌توانند احساسات متضادی را ایجاد کنند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق، با وجود درد و رنج، زیبایی‌های خاص خود را دارد و همچنان ارزشمند است.
دل در غمش بسوز که جان می‌دهد عوضور جان دهی غمی به از آن می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: دل خود را برای غم‌های او بسوزان، زیرا او به خاطر این غم جان می‌دهد. اگر جانت را به او بدهی، غم او بهتر از این است که جانش را از دست بدهد.
فارغ مشو ز دوست به می در ریاض خلداز ما گرفت آنچه همان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: از دوست غافل نشو، زیرا در باغ بهشت، آنچه را که ما به تو میدهیم، همان را از طریق شراب به تو می‌دهد.
داغم از آن حریف که چون خانمان بسوختچشمی به سوی در نگران می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: درد و ناراحتی من به خاطر کسی است که وقتی همه چیزم را از دست دادم، تنها به سمت در نگاه می‌کند و هیچ نشانهای از همدردی یا دلسوزی ندارد.
سرمایه خرد به جنون ده که این کریمیک سود را هزار یان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: اگر عقل و دانش خود را به جنون و دیوانگی بسپارید، آن گاه این فرد بزرگوار و سخاوتمند، یک سود را در ازای آن هزاران دریافت خواهد کرد.
نبود سخن‌سرایی ما رایگان که دوستدل می‌برد ز ما و زبان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: سخنوری ما به هیچوجه بیهزینه نیست، زیرا دوست احساسات ما را به خود جلب می‌کند و در عوض، زبانی به ما می‌دهد که بتوانیم ابراز کنیم.
از هرچه نقش وهم و گمان است در گذرکو خود برون ز وهم و گمان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: هرچیزی که حاصل توهم و خیال است را کنار بگذار و خود را از آن آزاد کن؛ زیرا حقایق واقعی در انتظار تو هستند و می‌توانند جایگزین آن اندیشههای نادرست شوند.
آن را که نیستی نظر از ماه و مشتریچشم سهیل و زهره‌فشان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: کسی که وجود ندارد، چگونه میتواند به شگفتیهای ماه و ستارهها نگاه کند؟ زیباییها و جلوههای سهیل و زهره جز برای وجودی که درک کند، معنایی ندارد.
نازم به دست سبحه‌شماری که عاقبتشوقش کف پیاله‌ستان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: من به دست کسی که با دقت و توجه مشغول شمارش تسبیح است، افتخار میکنم. اما در پایان، آنچه که او با شوق و علاقه دنبال می‌کند، نتیجهاش فقط به پر شدن کف پیالهاش میانجامد.
آه از غمش که چون ز دل آرام می‌بردناسازیی ز هم‌نفسان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: اه ای کاش غم او را از دل آرامم برمیدارد، و این ناهماهنگی بین همنفسانم نعمتی می‌دهد.
پاداش هر وفا به جفای دگر کندغالب ببین که دوست چه سان می‌دهد عوض
هوش مصنوعی: هر وفایی که میشود، معمولاً با جفای دیگری پاسخ داده میشود. به این ترتیب، ببین که دوست چطور پاداش می‌دهد و چه عوضی برای این وفا در نظر گرفته است.