شمارهٔ ۲۳۱ - غالب دهلوی

شدم سپاسگزار خود از شکایت شوقزهی ز من به دل بی غمش سرایت شوق

به بزم باده گریبان گشودنش نگریدخوشا بهانه مستی خوشا رعایت شوق

هر آن غزل که مرا خود به خاطرست هنوزبه بانگ چنگ ادا می کند ز غایت شوق

دخان ز آتش یاقوت گر دمد عجبستعجب ترست ازین بر لبش حکایت شوق

غلط کند ره و آید به کلبه ام ناگاهصنم فریب بود شیوه هدایت شوق

متاع کاسد اهل هوس به هم برزنکنون که خود شده ای شحنه ولایت شوق

به خود مناز و بیاموز کار هم بپذیرمن و نهایت عشق و تو و بدایت شوق

مکن به ورزش این شغل جهد می ترسمکه چون رسی به خط خطوه نهایت شوق،

ترا ز پرسش احباب بی نیاز کندغرور یکدلی و نازش حمایت شوق

سر تو سبزتر از حرف غالبست به دهرخجسته باد به فرق تو ظل رایت شوق