شمارهٔ ۲۴۷ - غالب دهلوی

این چه شورست که از شوق تو در سر دارم؟دل پروانه و تمکین سمندر دارم

آهم از پرده دل بی تو شرر می بیزدشیشه لبریز می و سینه پر آذر دارم

ای متاع دو جهان رنگ به عرض آوردههان صلایی که ازین جمله دلی بردارم

من و پشتی که به خورشید قیامت گرم ستتکیه بر داوری عرصه محشر دارم

آن چرا در طرب و این ز چه ره در تعب است؟خنده بر غفلت درویش و توانگر دارم

کیست تا خار و خس از رهگذرش برچیند؟دگر امشب سر آرایش بستر دارم

پرتو مهر سیاهی ز گلیمم نبردسایه ام سایه شب و روز برابر دارم

سوخت دل بی تو ز وصلم چه گشاید اکنون؟حسرتت بیشتر و ذوق تو کمتر دارم

کهنه تاریخی داغم نفسم شعله ورستشرح کشاف صد آتشکده از بر دارم

هم ز شادابی ناز تو به خود می بالمریشه در آب ز تار دم خنجر دارم

رازدار تو و بدنام کن گردش چرخهم سپاس از تو و هم شکوه ز اختر دارم

مرحبا سوهن و جان بخشی آبش غالبخنده بر گمرهی خضر و سکندر دارم