شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: این شعر ناله‌ای است از شاعر درباره عذاب‌ها و احساسات درونی‌اش. او در تلاش است که خود را از فرصت‌های زندگی بهتر کند و بر احساساتش تسلط یابد. شاعر به ناچار با دلتنگی و غم عشق روبرو است و در تلاش است تا در میانه‌ی این احساسات، خود را پیدا کند. او با توصیف عشق و اندوهش، به ناپایداری موقعیت خود و دوری از معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که رسیدن به آرامش و یافتن خود در این آشفته‌حالی سخت است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند در یک نقطه ثابت بماند و پیوسته در جستجوی عشق و شناخت خود است.
تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشمفرصتم باد کزین پس همه خود را باشم
هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید برای راضی کردن دیگران تلاش کنم؟ وقت آن رسیده که به خودم برسم و به شخصیت و خواستههای خودم اهمیت دهم.
گاه‌گاه از نظرم مست و غزل‌خوان بگذرور نه بر عهده من نیست که رسوا باشم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات از کنارم بگذر و با حالتی شاد و غزلخوانی دلنواز مرا تحت تأثیر قرار بده. وگرنه اگر نتوانم خود را کنترل کنم و رسوا شوم، دیگر بر عهده من نخواهد بود.
سخت جانان تو در پاس غم استاد خودندشرر از من نجهد گر رگ خارا باشم
هوش مصنوعی: عزیز من، تو در نگهداری از غمت بسیار پرتوان و بااستعداد هستی. اگر من هم از جنس سنگین و محکم نباشم، چطور میتوانم از دل آتشین خودم چیزی به بیرون افکنده و بروز بدهم؟
با دل چون تو ستم‌پیشه داورنشناسچه کنم گر همه اندیشه فردا باشم؟
هوش مصنوعی: با دلی که به من ظلم می‌کند و از حق و حقیقت بیخبر است، چه کار میتوانم بکنم در حالی که تمام افکارم معطوف به آینده است؟
حسرت روی ترا حور تلافی نکندآخر از تو به چه امید شکیبا باشم؟
هوش مصنوعی: حسرت دیدار تو را حتی حوریان بهشت هم نمیتوانند جبران کنند. پس به چه امیدی میتوانم صبر کنم و تحمل کنم؟
هوش پرگارگشای ورق بی‌خبری‌ستگم شوم در خود و در نقش تو پیدا باشم
هوش مصنوعی: ذهن و هوش من مانند پرگار، به وسیلهی آگاهی و پرگشایی است. میخواهم در دنیای خودم گم شوم و در عین حال در تصویر تو حاضر باشم.
با چنین طاقتم آیا که برین داشت که منطرف فتنه دل‌های توانا باشم؟
هوش مصنوعی: آیا میتوانم با این میزان صبر و تحمل، در برابر چالش و مشکلاتی که دل‌های توانا ایجاد میکنند ایستادگی کنم؟
در کنارم خز و ز آلایش دامن مهراستاب آن کو که ترا یابم و خود را باشم؟
هوش مصنوعی: کنار من بیا و از آلودگی خود نترس؛ شاید آن کسی را پیدا کنم که در عین حال خودم هم باشم.
همچو آن قطره که بر خاک فشاند ساقیدورم از کنج لبت گر همه صهبا باشم
هوش مصنوعی: مانند آن قطره که ساقی بر زمین میریزد، اگر چه من خود را از لبه لبت دور ببینم، باز هم مانند آن قطره فرومایه خواهم بود.
قبله گم‌شدگان ره شوقم غالبلاجرم منصب من نیست که یک جا باشم
هوش مصنوعی: راهم را در جستجوی عشق گم کردهام و نمیتوانم در یک مکان ثابت بمانم، زیرا این جایگاه برای من مناسب نیست.