شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عزم خود برای رهایی از کهنگی و محدودیت‌های زندگی سخن می‌گوید. او می‌خواهد در میهمانی رنگ و بوی زندگی، تفکری نو به وجود آورد و زیبایی‌های جدیدی را بر افراز کند. او به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و از عشق و احساسات معشوقه‌اش یاد می‌کند. شاعر قصد دارد تا رنج‌ها و غم‌های خود را به شیوه‌ای هنری و زیبا بیان کند و با آثار هنری و عشق به دیگران، تحقق خوبی‌ها را به تصویر بکشد. او همچنین به جهاد درونی و مبارزه با دلدادگی اشاره می‌کند و می‌خواهد به کمال و نزدیکی به حق و حقیقت دست یابد. در پایان، شاعر خود را به عنوان فردی منحصر به فرد و گوهری در دوران خود معرفی می‌کند و به طرز عاشقانه‌ای به عشق و ارادت خود نسبت به حیدر اشاره می‌کند.
رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنمدر بزم رنگ و بو نمطی دیگر افگنم
هوش مصنوعی: من قصد دارم که دوری از دیروز را کنار بگذارم و در مهمانیای پر از رنگ و عطر، حال و هوایی تازه و متفاوت به وجود آورم.
در وجد اهل صومعه ذوق نظاره نیستناهید را به زمزمه از منظر افگنم
هوش مصنوعی: دقت و شوقی که در عبادت و زهد اهل صومعه وجود دارد، در دیدن زیبایی‌های ناهید (سیاره زهره) نیست. من این زیبایی را به آرامی و با کلامی دلنشین به نمایش میگذارم.
معشوقه را ز ناله بدان سان کنم حزینکز لاغری ز ساعد او زیور افگنم
هوش مصنوعی: میخواهم به وسیله ناله و غمگینی، محبوبم را به حالتی حزنآلود درآورم، بهطوری که از لاغری و کمبودش، زیباییهایی که در دستانش است، بیرون بریزد.
هنگامه را جحیم جنون بر جگر زنماندیشه را هوای فسون در سر افگنم
هوش مصنوعی: من در دل این هیاهو، آتش دیوانگی را احساس میکنم و در ذهنم، چنان خیالهای جادویی و فریبندهای را میپرورانم که مرا به شگفتی و حیرت میکشاند.
نخلم که هم به جای رطب طوطی آورمابرم که هم به روی زمین گوهر افگنم
هوش مصنوعی: نخل من به جای میوهاش، طوطی میآورد و ابر من بر روی زمین جواهر افشان می‌کند.
با غازیان ز شرح غم کارزار نفسشمشیر را به رعشه ز تن جوهر افگنم
هوش مصنوعی: میخواهم با جنگجویان به مبارزه با مشکلات درونیام بپردازم و در این مسیر، قدرت و توان خود را به کار ببرم تا از وجود خودم رها شوم.
با دیریان ز شکوه بیداد اهل دینمهری ز خویشتن به دل کافر افگنم
هوش مصنوعی: من از درد و رنجی که اهل دین به من میزنند، به دل کافری که خود را فراموش کردهام، مهر و محبتی میافکنم.
ضعفم به کعبه مرتبه قرب خاص دادسجاده گستری تو و من بستر افگنم
هوش مصنوعی: زخمی که به من دست داده، باعث نزدیکتر شدنم به جایگاه ویژهای در کعبه شده است. تو بر روی سجادهات نشستهای و من در همین حال بستر را آماده میکنم.
تا باده تلخ تر شود و سینه ریش تربگدازم آبگینه و در ساغر افگنم
هوش مصنوعی: برای اینکه شراب تلختر شود و دلهای شکسته بیشتر بسوزند، میخواهم شیشه را آب کنم و در جام بریزم.
راهی ز کنج دیر به مینو گشاده اماز خم کشم پیاله و در کوثر افگنم
هوش مصنوعی: راهی از گوشه دیر به بهشت گشودهام و با کشیدن خم، پیالهای پر میکنم و در دریاچه کوثر میریزم.
منصور فرقه علی اللهیان منمآوازه «انا اسد الله » درافگنم
هوش مصنوعی: من از فرقه علی اللهیها هستم و نامم به یاد «من شیر خدا هستم» زبانزد است.
ارزنده گوهری چو من اندر زمانه نیستخود را به خاک رهگذر حیدر افگنم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به وجود ارزشمند و گرانبهای خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در این دنیا هیچ چیز به اندازهی او ارزشمند نیست. او به قدری به خود اهمیت میدهد که مایل است حتی اگر به خاک مسیر کسی چون حیدر (علوی) بیفتد، باز هم این کار را انجام دهد. این نشاندهندهی ارادت و عشق شاعر به ارزشهای معنوی و بزرگ انسانی است.
غالب به طرح منقبت عاشقانه ایرفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم
هوش مصنوعی: من به سراغ بیان عشق و فضایل آن رفتم، طوری که زیباییهایش را از دید پنهان نکنم و از جذابیتش کاسته نشود.