شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به بیان احساسات و تجربیات شخصی می‌پردازد. شاعر از سختی‌ها و ناکامی‌های خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که نمی‌تواند به شادی و خشنودی دست یابد. او به تضاد بین دلش و دل دیگران اشاره می‌کند و از دوری از خوشی‌ها و لذت‌های زندگی شکایت دارد. شعر به تزیین زندگی و آرزوی شادی در میان دردها و ناکامی‌ها پرداخته و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در شرایط کنونی، امید و خوشبختی ممکن نیست.
خشنود شوی چون دل خشنود نیابیترسم که زیانکار کسی سود نیابی
هوش مصنوعی: اگر از دیگران خشنود باشی حتی اگر خودت راضی نباشی، نگرانم که در این راه ممکن است به خودت ضرر برسانی و هیچ سودی برایت نداشته باشد.
از قافله گرمروان تو نباشدرختی که به سیلش شرراندود نیابی
هوش مصنوعی: در میان گروهی از افراد موفق و پرانرژی، اثری از تو نخواهد بود که نتوانی در خروش و انرژی آنها شرکت کنی و احساس خود را نشان دهی.
فرقی ست نه اندک ز دلم تا به دل تومعذوری اگر حرف مرا زود نیابی
هوش مصنوعی: بین دل من و دل تو فاصلهای جزئی وجود دارد. اگر نتوانی زود حرف مرا بفهمی، به خاطر این فاصله است.
بر ذوق خداداد نظردوختگانیمدر سینه ما زخم نمکسود نیابی
هوش مصنوعی: ما به لطف خداوند، عاشقان و خوش ذوقی هستیم. اما در دلهای ما زخمهای عمیق و تلخی وجود دارد که نمیتوانی آنها را ببینی.
در وجد به هنجار نفس دست فشانیمدر حلقه ما رقص دف و عود نیابی
هوش مصنوعی: ما در حال شادی و شور، به گونهای که مطابق با طبیعت انسانیامان باشد، خود را ابراز میکنیم و در جمع ما هرگز صدای سازهای دف و عود را نمیشنوی.
در مشرب ما خواهش فردوس نجوییدر مجمع ما طالع مسعود نیابی
هوش مصنوعی: در جایگاه ما، اگر به دنبال لذت و سعادت از بهشت باشی، در جمع ما خوشبختی را نخواهی یافت.
در باده اندیشه ما درد نبینیدر آتش هنگامه ما دود نیابی
هوش مصنوعی: اگر در افکار ما به عمق بادیهنشینی سرک نکشی، در خروش و هیاهویمان نیز هیچ غمی را نخواهی دید.
چون آخر حسن ست به ما ساز که دیگربا هم کششی مانع مقصود نیابی
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی به نهایت خود رسد، بهتر است به ما بپیوندی تا دیگر هیچ مانعی بر سر راه هدفمان نباشد.
آن شرم که در پرده گری بود نداریآن شوق که در پرده دری بود نیابی
هوش مصنوعی: آن حیا و شرمی که در دل دارد، تو آن را نداری و آن اشتیاق و آرزویی که در دل آزادی و بیان دارد، تو هرگز نمیتوانی پیدا کنی.
غالب به دکانی که به امید گشودیمسرمایه ما جز هوس سود نیابی
هوش مصنوعی: ما به امید باز کردن یک کسبوکار وارد دکان شدیم، اما سرمایه ما جز آرزوی سود بیشتر نیست.