شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از معشوق خود میخواهد که از او دریغ نکند و باده را به او بدهد، زیرا این باده نشانهای از حال و روز اوست. او میگوید که جای تاسف است اگر پس از او، این چند خم باده که در کنار اوست، به دیگران برسد.
ای آن که ترا سعی به درمان من ستمنعم مکن از باده که نقصان من ست
هوش مصنوعی: ای شخصی که تلاش تو بهبود من است، لطفاً از من باده را دریغ نکن که این کار موجب کمبود من میشود.
حیف ست که بعد من به میراث روداین یک دو سه خم که در شبستان من ست
هوش مصنوعی: متاسفانه، بعد از من این چند لنگه خم که در کنارم هست، به ارث خواهد رفت.