بخش ۲۴۶ - خوار کردن فرستادهٔ قارن توسط سپاهیان چینی - ایرانشان

چو گفتار آن مرد شیرین سخُنیکایک شنیدند سر تا به بن

ز شهر و ز بازار و مردم که بودسراسر هوای فریدون نمود

سپاهی ز فرمان برون برد سرهمه پاسخش تیغ و تیر و تبر

به لشکر چنین گفت شهری که شاهگرفتار گشت و تهی ماند گاه

ندارد یکی نام برده پسرکه تاج پدر برنهادی به سر

ز بهر که پیگار و جنگ آوریمجهان بر دل خویش تنگ آوریم

همی لشکری را بدادند پندنیامد همی پندشان سودمند

چخیدن نیارست بازار و شهرکه یک بهر بودند و لشکر دو بهر

فرستاده را خوار کرد آن سپاهنکردند گفتار او را نگاه

به سنگ و به دشنام بردند دستجوان دلاور بجست و نخست

سوی قارن آمد بگفت آنچه دیداز ایشان دل پهلوان بررمید

سه ماه دگر کرد بر در درنگبه شهر اندرون خوردنی گشت تنگ