شمارهٔ ۶۱ - قاسم انوار

ای دوست، دلم راهوس باده حمراستزان باده حمرا که درو نور تجلاست

مستان خرابیم، سراز پای ندانیماین حیرت و دهشت همه از جودت صهباست

خواهی لقب از خضر کن و خواه مسیحاعشقست بهر حال که او محیی موتاست

ای خواجه، اگر معرفتی نیست محالستگر معرفتی هست، نصیب دل داناست

تا کی بلب جوی ز حیرت زدگانی؟از جوی گذر کن که درین سوی تماشاست

از عشق جهانگیر، که عالم همه مستندگر عشق و سلامت طلبی مایه سود است

قاسم ز سر کوی تو هرگز نشود دورچون نور تجلی ز جبین تو هویداست