شمارهٔ ۶۶ - قاسم انوار

چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداستذرات جهان را بولای تو تولاست

آن زلف دلاویز بر آن روی دل افروزآشوب جهان آمد و سر فتنه غوغاست

دل را ز جهان هیچ تمنای دگر نیستجز دولت درد تو، که آن مقصد اقصاست

بالات چو دیدیم دل از دست بدادیمما را چه گناهست؟ چو این فتنه ز بالاست

صد خرقه بیک جرعه دهد صوفی صافیاز جام می عشق تو، کان باده مصفاست

چون شاهد و مشهود یکی دیدم و دانستدر مذهب من اسم همه عین مسماست

ای جان، تو اگر طالب یاری بحقیقتبا درد درآمیز، که آن عین مداواست

از ضعف دل و زردی رخساره میندیشدر عشق قدم زن، که ز معشوق مددهاست

زان حسن دل افروز ز شوق دل قاسمچون شرح توان داد؟ که ناید بصفت راست