شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و محبت الهی و جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر به وجود دوست الهی اشاره می‌کند که در همه جا حضوری پنهان و زنده دارد. او می‌خواهد از دنیای مادی رهایی یابد و به دریای جان برسد. لذت‌های مختلفی چون وجد، سماع و رقص وجود دارد که هر کس به نوعی از آن بهره‌مند می‌شود. همچنین شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر فردی نمی‌تواند اسرار عرفان را درک کند و نباید ناامید شود، زیرا خداوند کریم و خوش‌خلق است. در نهایت، شاعر به ما می‌گوید که باید از ظهورات مختلف الهی قانع نباشیم، چون هر لحظه تجلی جدیدی از او پیش می‌آید و نیازی به ترس از مشکلات نیست، زیرا خداوند قدرتی بی‌نهایت دارد.
ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
هوش مصنوعی: دوست، حتی زمانی که پنهان است، در همه جا حاضر است و وجودش همه جا احساس می‌شود.
ز جوی تن ببحر جان رسانممرا این دولت از جود تو مرجوست
هوش مصنوعی: من از این دنیای مادی به دنیای معنوی میرسم و این نعمت و رحمت تو برای من امیدی بزرگ است.
یکی را لذت از وجد و سماعستیکی را راحت اندر رقص پهلوست
هوش مصنوعی: برخی افراد از شادی و هیجان ناشی از حرکات موزون لذت میبرند، در حالی که برای برخی دیگر، آرامش و راحتی در رقصیدن مهمتر است.
کسی اسرار عرفان را نداندو گرداند هم از یاران با بوست
هوش مصنوعی: اگر کسی دانش عمیق عرفان را نداشته باشد، نمی‌تواند به درستی با دوستان و نزدیکانش رفتار کند و ارتباط برقرار کند.
مشو نومید، اگر داری خطاییکه سلطان کریمانست و خوش خوست
هوش مصنوعی: هرگز ناامید نشو، اگر در خود اشتباهی مییابی؛ زیرا پادشاهی وجود دارد که بخشنده و دارای روحی نیکوست.
بیک جلوه مشو قانع ز جانانکه هر ساعت ظهوری دیگر از نوست
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیتی که معشوق دارد اکتفا نکن، زیرا او هر لحظه به شکلی جدید و شگفتانگیز ظاهر می‌شود.
چه ترسانی ز توفان قاسمی را؟که دریای جهانش تا بزانوست
هوش مصنوعی: چرا از طوفان قاسمی میترسی؟ که دریا برای او تا زانو بیشتر نیست.