شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و تمایل شدید شاعر به معشوقش است. شاعر احساسات عمیق و آرزوهای قلبی‌اش را درباره‌ی محبوبش بیان می‌کند و به زیبایی و نورانی بودن او اشاره می‌کند. او نمی‌داند که دلش به چه حالتی است، اما می‌داند که در دلش عشق به این معشوق وجود دارد. شاعر همچنین به این نکته می‌پردازد که هر کسی که از دنیای مادی بگذرد، به عشق و زیبایی معشوق می‌رسد و بوی خوش عشق او در هوا پراکنده است. در نهایت، شاعر به مقام و جایگاه معشوقش اشاره می‌کند که سرزمین عشق و بهشتی برای فانی‌شدگان است.
در سویدای دلم سودای اوستدر دل و جانم تمناهای اوست
هوش مصنوعی: در اعماق قلبم، عشق و آرزوی او وجود دارد و تمام وجودم پر از خواستههای اوست.
نیر اعظم، که شمع عالمستپرتوی از چهره زیبای اوست
هوش مصنوعی: نیر اعظم، که به عنوان روشنایی بزرگترین منبع نور و آگاهی شناخته میشود، نور و درخشندگیاش ناشی از زیبایی و چهره دلانگیز اوست.
من نمی دانم ز حال دل که چیست؟این قدر دانم که دل مولای اوست
هوش مصنوعی: من از وضعیت دل خود خبر ندارم، اما میدانم که دل متعلق به مولای اوست.
چون مقلد با طریقت ره نبرددر حقیقت خار ما خرمای اوست
هوش مصنوعی: هرگاه کسی که تنها از روی تقلید عمل می‌کند، نتواند به حقیقت راه یابد، در واقع آنچه که به دست میآورد، فقط ظاهر امور است و نه حقیقت.
هر که فانی شد ز طبع آب و خاکاین قبای عشق بر بالای اوست
هوش مصنوعی: هر کسی که از طبیعت آب و خاک گذر کند و دنیایی را پشت سر بگذارد، پوششی از عشق بر اوست و به مقام والایی می‌رسد.
بوی جان می آید از باد و صبانکهتی از عنبر سارای اوست
هوش مصنوعی: نسیم و باد بویی را به همراه میآورند که یادآور روح و جان است و عطر او همانند عنبر خوشبوست.
قاسمی چون واقف اسرار شدخاک کویش جنت الماوای اوست
هوش مصنوعی: قاسمی به درستی به رازها آگاه شد و متوجه شد که خاک آن دیاری که در آن زندگی می‌کند، بهشت اوست.