شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر توصیف لحظه‌ای است که شاعر شخصی را می‌بیند که با روحی شاد و سرمست در حال حرکت است. او در دستش جامی دارد و به سمت مجلس مستان می‌رود. این شخص غزل می‌خواند و از زیبایی‌های پنهان سخن می‌گوید. رفتار و زیبایی او به قدری جذاب است که امکان توصیف آن وجود ندارد و هر کسی که او را می‌بیند تحت تأثیر قرار می‌گیرد. شاعر خود نیز از زیبایی و جذابیت او متاثر می‌شود و اشک‌هایی از دلش سرازیر می‌شود. در نهایت، اشاره‌ای به شخصیتی بزرگ و پادشاه می‌شود که در نزد گدایان به آرامی می‌رود و این امر احساساتی عمیق را در دل شاعر ایجاد می‌کند.
دیدمش دوش که سرمست و خرامان می‌رفتجام بر کف، طرف مجلس مستان می‌رفت
هوش مصنوعی: دیشب او را دیدم که شاد و با طراوت به آرامی قدم میزد و جامی در دست داشت، به سمت جمع مستان می‌رفت.
باده در دست و غزل خوان و عجب عربده‌جویاز نهان خانه واجب سوی امکان می‌رفت
هوش مصنوعی: نوشیدنی در دست و شعر زیبایی در حال خواندن، و چه شور و هیجانی که از دل تاریکی به سمت دنیای ممکنات می‌رود.
سخن از روی دل‌افروز به مردم می‌گفتقصه‌ای از شکن زلف پریشان می‌رفت
هوش مصنوعی: گفتوگویی دلنشین و جذاب دربارهی موضوعی داشت که داستانی از موهای درهم رفته و پریشان را روایت میکرد.
کس نداند صفت لطف خرامیدن اوآب حیوان که به سرچشمه انسان می‌رفت
هوش مصنوعی: کسی ویژگی زیبایی و نازکملایمی او را نمیداند، مانند آبی که از چشمه زندگی به سمت انسان میجوارید.
آن چنان پادشهی نزد گدایان درشمن نگویم به چه تمکین و چه سامان می‌رفت
هوش مصنوعی: برخی از پادشاهان آنقدر در برابر گدایان و افراد نیازمند تواضع و فروتنی نشان میدهند که نمیتوان به راحتی فهمید چگونه به چنین وضعیتی دست یافتهاند یا با چه ترتیبی این کار را انجام میدهند.
چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدماشک خونین ز دل و دیده به دامان می‌رفت
هوش مصنوعی: وقتی آن طرز رفتار و جذابیت را دیدم، اشکهای خونین از دل و چشمانم به سوی دامان سرازیر شد.
قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه راکز سراپرده کان جانب اعیان می‌رفت
هوش مصنوعی: قاسم وقتی آن شاه را دید که از سمت خیمه بهسوی او میآید، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و از حال رفت.