شمارهٔ ۲۱۳ - قاسم انوار

با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت

آنجا که کند عشق خداغارت دلهاجز ذکر تقدس و تعالا نتوان گفت

ای جان،خبرت نیست ز عالی بحقیقتباتو سخن از عالم اعلا نتوان گفت

گر عشق و سلامت طلبی، مایه سوداستبا عشق ز سرمایه سودا نتوان گفت

در بحر وصالش همه در موج فناییمآنجا زمربی و مربا نتوان گفت

این واعظ ما مرد شریفیست، فامابا او صفت باده حمرا نتوان گفت

زان باده حمراست، که بی رنج خمارستزان باده حمراست که آنرا نتوان گفت

جان و دل قاسم همگی غرق وصالستبا او سخن صوفی و ملا نتوان گفت