شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را با می ناب سیراب کند. این می به او درد و رنج می‌دهد اما در عین حال موجب شادی و سرور می‌شود. زاهدان به جای شادابی و خوشحالی، غمگین و نگران هستند. شاعر به عشق اشاره می‌کند که در کوی محبوبش جایی غیرقابل دسترسی است و دلش به آنجا پرواز می‌کند. عشق برای او روشنایی می‌آورد و جانش را به معنای زندگی هدایت می‌کند. او می‌گوید که مردم در این دنیا خوشحال و سرمست از عشق هستند و این عشق به زندگی معنا می‌بخشد. در نهایت، شاعر از هدیه‌ای که از عشق دریافت کرده خوشحال است و به بزرگ‌ترین نعمت‌ها اشاره می‌کند که از طرف محبوب به او عطا شده است.
ساقی مرا ز باده ناب مغانه داددردی درد داد ولی در میانه داد
هوش مصنوعی: ساقی من را از شراب خالص و ناب سیراب کرد. او دردی به من داد، اما در عین حال در میانه این درد، چیزی به من بخشید.
زاهد صباح کژمژ و خرم همی رودساقی مگر که رطل گران شبانه داد؟
هوش مصنوعی: زاهد صبح زود با حالت ناهنجار و کمحوصلهاش به سمت جایی میرود که شرابفروش در آنجاست، مگر اینکه او در شب، مقداری سنگین از شراب را به او داده باشد؟
در کوی عشق یار،که آن جای جای نیستمرغ دل مرا بکرم آشیانه داد
هوش مصنوعی: در محلی که عشق به محبوب وجود دارد، آنجا نیست؛ اما دل من در آنجا به آرامش و پناهگاهی رسید.
جان را خبر نبود ز نام و نشان عشقاین عشق دل فروز تو جان را نشانه داد
هوش مصنوعی: جان از نام و نشان عشق بیخبر بود، اما این عشق روشنیبخش دل تو به جان نشان داد.
بس خوشدلند اهل زمین و زمان مدامزان باده ای که عشق تو اندر زمانه داد
هوش مصنوعی: اهل زمین و زمان همیشه شاد و خوشحالند از آن نوشیدنی که عشق تو در دنیا به آنها بخشیده است.
بی کار و کارخانه بد این دل میان دهرسلطان عشق از کرم این کارخانه داد
هوش مصنوعی: دل بی در کار و تلاش، در این دنیا می‌گوید که عشق، با لطف و مرحمتش، از سرای خودش همین عشق را به ما عطا کرده است.
قاسم ز درد دوست از آن مست و شاد شدکین موهبت به زمره کروبیان نداد
هوش مصنوعی: قاسم از شدت عشق و غم به دوست آنچنان شاد و سرمست شد که این نعمت بزرگ را به جمع فرشتگان نرساند.