شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به احوال و احساسات شاعر نسبت به عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر به نور خورشید و امید در دلش اشاره می‌کند و از روی زیبای معشوق خود لذت می‌برد. او می‌گوید که از درد و رنج عشق فراری نیست و زندگی‌اش را به خاطر معشوق به خاک می‌سپارد. شاعر نسبت به دنیا و زرق و برق‌های آن بی‌توجه است و به باده‌نوشی و خوشی در کنار معشوق اهمیت می‌دهد. همچنین به سختی‌هایی که عارفان کشیده‌اند اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی باید در دل باشد و نه در قصرها و ظاهرهای دنیا. در نهایت، او از یاد معشوق نمی‌کند و این احساسات را با دیگران نیز در میان می‌گذارد.
منم و چشم رمد دیده و نور خورشیدبتور روشن،بهمه حال، مرا چشم امید
هوش مصنوعی: من هستم و چشمی که از زیبایی ها نرمش می کند و نور خورشید را روشن می کند. در هر شرایطی، برای من امیدی وجود دارد.
روی زیبای تو فرخنده و رخشان دیدمبی نصیبست ازین عین عیان چشم سفید
هوش مصنوعی: من زیبایی چهره تو را درخشان و خوشبخت میبینم، اما چشم سرم از دیدن آن محروم است.
سر ما خاک ره درد کشان خواهد بودواعظ، افسانه مفرما، که نمانی جاوید
هوش مصنوعی: سر ما بر خاک راه کسانی خواهد بود که دچار درد و رنج هستند. ای واعظ، افسانهپردازی نکن، چون تو همیشه باقی نخواهی ماند.
قدح باده بدست آر،اگر دست دهدخوشتر از تخت فریدون و زتاج جمشید
هوش مصنوعی: نوشیدن می را بدست بگیر، اگر امکانش هست، که لذت آن از تخت فریدون و جام جمشید بیشتر است.
تا بکی در هوس قصر معلا بودن؟قصر جان را تو بدست آرو مجو قصر مشید
هوش مصنوعی: چرا هنوز در آرزوی داشتن قصر زیبایی هستی؟ به جای دنبال کردن ظواهر، معنای واقعی زندگی را در درون خود پیدا کن و به سراغ کمال روح خود برو.
راه را اهل طریقت بمشقت رفتندتو فراغت بنشسته بمیان گل و بید
هوش مصنوعی: اهل سیر و سلوک در مسیر خود با سختیها و دشواریها روبرو شدهاند، اما تو در راحتی و آرامش نشستهای و از زیباییهای زندگی لذت میبری.
گشت هجران تو بر خاطر قاسم ممدوداین چنین قصه ممدود بعالم که شنید؟
هوش مصنوعی: دلتنگی و فراق تو در ذهن قاسم به اندازهای گسترده و طولانی شده که این داستان نیز به وسعتی جهانی رسیده و برای دیگران نیز روایت میشود.