شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این متن شاعرانه به توصیف درد و رنج ناشی از عشق و فاصله از محبوب می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که زهد را کنار بگذارد و جان را برای درک عشق واقعی طلب کند. او به جستجوی حقیقت و عشق الهی دعوت می‌کند و هر کسی را که در مسیری دیگر باشد، ناکام می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر فرد در دل خود دلیلی برای درد و نارضایتی دارد و همۀ انسان‌ها در پی آرامش و وصال محبوب هستند.
درد سری میدهد زحمت رنج خمارزهد برون کن ز سر، ساقی جان را در آر
هوش مصنوعی: درد سر و رنج ناشی از خماری را تحمل نکن و زهد و ریاضت را کنار بگذار، ای ساقی، جانم را نجات بده و آرامش را به من برگردان.
جان جهانرا طلب، ملک عیانرا طلبجان جهان باقیست، ملک جهان مستعار
هوش مصنوعی: به دنبال روح و معنای زندگی باش، به دنبال حقیقتی که به وضوح نمایان است. زندگی جاودانه است، اما دنیای مادی تنها به صورت امانتی برای ماست.
چون همه جان و دلت لایق آن حضرتستدل بر الله بر، دیده بر آن راه دار
هوش مصنوعی: چون جان و دلت شایسته آن حقیقت است، پس بر خداوندتو توکل کن و چشمت را به آن مسیر بدوز.
در صفت هر کسی رفت حکایت بسیهیچ نپرسی سخن از صفت یار غار؟
هوش مصنوعی: هر شخصی داستانهای زیادی درباره خود دارد و هرگز نباید از خصوصیات دوست نزدیک خود صحبت کنی.
چند روی غافلی، بر سر آب و گلی؟سر ز رقیبان بر، سر ز حبیبان بر آر
هوش مصنوعی: چند بار غافل هستی و به امور بیاهمیت مشغول میشوی؟ سرت را از رقیبان بالا ببر و به سراغ دوستهایت برو.
هر کس در گوشه ای، باشد با توشه ایما و فراق حبیب، خسته دل و سوگوار
هوش مصنوعی: هر فردی در گوشهای از دنیا، با یک بار سفر و دوری از محبوبش، دلگیر و اندوهگین است.
هر دل و هر حالتی، دارد از آن راحتیقاسمی و گوشه ای، درد دل بی قرار
هوش مصنوعی: هر کسی در دل و احوالش، نوعی از آرامش و راحتی خاص خود را دارد، اما در عین حال، گوشهای از دلش پر از درد و بیقراری است.